γραφω οσο θελω κι οτι θελω
μεχρι να πλυμμηρισουν οι θαλασσες
δηλαδη ποτε ξανα

μου λειπεις

ποτε ξανα

εχω τυλιγμενα γυρω απτο λαιμο μου ολα οσα
σε θυμιζουν
δηλαδη καθε μικρη σταγονα που ξεχειλιζει απο τις γλαστρες μου

μη
με ξεχασω

κι εκει στο κρεβατι μπορω να ονειρευομαι
μια αλλη ζωη

οπου τα αστερια δεν θαναι πεθαμενα

κι εγω θα σε εχω
συγχωρησει