οργασμος η
θαλασσα



αφήνομαι
αφήνομαι χωρις να παλευω με τα κυματα
νιωθω κάθε σταλα νερου πως με ακουμπάει
πως καθαριζει τη μνημη
πως με ξυπναει
αυτό μονο υπαρχει
αυτό που με αγγιζει τωρα
υγρασία
αφήνομαι
επιπλεω
το νερο χυνεται
μια αγκαλια
με βγαζει στην επιφανεια
κατι τρομερο συμβαινει
με κουβαλάει
κυοφορει εμενα με ολους μου τους φοβους
είμαι εμβρυο στην κοιλια της θαλασσας
η αλμυρα
θυμιζει το υγρο μεσα στο οποιο συμβαινει
η ζωη
τα δακρυα μου
με κουβαλάνε
τα κυματα κυματιζουν με ρυθμο
όπως οι χτυποι
της καρδιας
παραδινομαι
δεν εχω τιποτα πια να κουβαλησω
τιποτα να προσπαθήσω
τα κανει όλα
η θαλασσα