Ταξιδευω με τα καινουρια φτερα που εφτιαξα από

Παγο/

Πεταω λιγο ψηλοτερα από χθες

Μπορω να δω την κορυφη

Ειμαι εδώ

Παντου.

Θα’θελα να βλεπες πως αστραφτω μεσα στο γαλαζιο

Μετα από πολύ καιρο

Αφηνω να με παρασυρει ο ανεμος

Δεν ξερω που πηγαινω

Αλλα

Ξερω ότι

η γη είναι μεσα μου.

Μου λειπεις.

Τωρα πιο πολύ.

Θα’θελα να μου τραγουδαγες στην διαδρομη.

Όμως είναι διαφορετικη από την δικη σου.

Δεν με νοιαζει να φτασω την κορυφη.

Μονο να ξερω ότι είναι εκει.

Αυτό μου δινει μια αισθηση ασφαλειας.

Κοιταζω τις χιονισμενες κορυφες των βουνων.

Νιωθω την ευτυχια.

Τις κοιταζω και νιωθω πληρης.

Ολοκληρη, οπως με την αγαπη σου.

Κι οσο τις κοιταζω,

τοσο καταλαβαινω ότι θελω να ταξιδεψω

μεσα σου,

μεσα από μενα.

Σ’αγαπω.

Μεχρι να φτασω την κορυφη

Τον θανατο

Χρειαζομαι τον ρυθμο σου .

Τα ματια σου

Να κανουν το προσωπο μου να

Χαμογελαει.

Ζητησα από κατι περαστικους να με βγαλουν φωτογραφια

Με φοντο τις χιονισμενες κορυφες

Αφου δεν ειμαστε πια μαζι

Τουλαχιστον να

Αποτυπωσω για παντα αυτην την εικονα που τοσο σε θυμιζει

Μοιαζεις με το χιονι

Καθαριζεις τους φοβους μου και μεταμορφωνεις

 

Τα ονειρα.

Ειμαστε ολολευκες νιφαδες

Τοσο ομορφες.

Οι κορυφες των βουνων είναι σκεπασμενες με χιονι

εκει τα ονειρα είναι ασφαλη

μαζι σου όλα είναι ασφαλη.

μακρια σου βουλιαζω

ειμαι σκοτεινη σαν την γη από μεσα

σαν τον πυρηνα των αστεριων

ειμαι λαβα που κινειται αργα και λιωνει ολους του δρομους που οδηγουν σε εσενα

τι ζηταω

μια αγκαλια δυνατη να με κανει να εκραγω

να ερθει παλι η ηρεμια

όπως μετα την καταιγιδα

ερχεται σιωπη

σ’αγαπω

εγω εχω μαθει να αγαπω μεσα σε λαβυρινθους

κι εσυ πισω από τοιχους

πώς να συναντηθουμε

κι όμως

αγαπηθηκανε οι ριζες μας

συναντηθηκανε κατω από την γη

και μπλεχτηκανε μεσα στο σκοταδι

τωρα πώς να ξεμπλεξω από σενα

αδυνατον

μονο αν κοψω τις ριζες μου

λενε ότι ο χωρισμος είναι ένας μικρος θανατος

τι παει να πει μικρος

δεν υπαρχει πεθαινω λιγο η πολύ

πεθαινω σημαινει κοβω τις ριζες μου

χανω τα παντα

δεν αρχιζω από την αρχη γιατι δεν υπαρχει αρχη

εχει πεθανει

όλα εχουν πεθανει

και γεννιεται κατι άλλο

κατι εντελως καινουριο

χωρις μνημη

κι αυτό είναι το λυπηρο

 

είναι τοσο αβασταχτο που το μονο που επικρατει είναι σκοταδι

ένα τιποτα.

Ένα κενο τοσο αδειο που

Το δερμα μου μουδιαζει και χανω ολες τις μυρωδιες και τους ηχους

ετσι καπως γεννιεται η γη

και μαζι τα ονειρα

ελπζω ότι θα σε αγγιξω για άλλη μια φορα

αρνουμαι να αποδεχτω την ιδεα ότι πεθαναμε

όταν ανατελλει ο ηλιος

γινεσαι σκια

σε κυνηγαω

δεν σε φτανω

προσπαθω με ότι εχω

σβηνω όλα τα φωτα

να μην φεγγει τιποτα

τα σβηνω όλα

μουτζουρωνω τον ηλιο

σβηνω τα χρωματα

ολες τις πυγολαμπιδες τις σκοτωνω

αδειαζω τα ποταμια να μην καθρεφτιζεται τιποτα μεσα

κανω ότι μπορω

να εχει σκοταδι

μηπως και σε φτασω

μηπως με δεις.

Νομιζα ότι θα τα καταφερναμε

Γιαυτο τα εσβηνα όλα

Για καιρο εσβηνα ότι εφεγγε

Επνιξα το φεγγαρι και ξεριζωσα όλα τα αστερια από τον ουρανο

Ηθελα να σε αγγιξω.

Ηθελα να

Με

Δεις.

Ηθελα μαζι σου να δημιουργησω το φως από την αρχη.

Ένα σημειο φωτεινο για να ξεκινησω το ταξιδι μου.

Ένα σπιτι φωτεινο

Ένα σωμα φεγγαρενιο

Που μεσα του να γεννιουνται μωρα ονειρα

Ένα σπιτι οπου μεσα του να γεννιεται η στιγμη

Η στιγμη που κραταει για παντα

που δεν εχει τελος ουτε αρχη

γιατι απλα ξερει να υπαρχει χωρις προσδοκιες

μια στιγμη γεννημενη ελευθερη να την πλασεις όπως θελεις

να γινουμε ο ενας η πλαστελινη του αλλου

να συναντηθουμε μεσα στην στιγμη

την στιγμη που θα σε παρω στην αγκαλια μου και θα σε δεις.

Ετσι θελω να σ’αγαπω.