αποψε θα αφησω τις κεραιες ελευθερες
να εκφραστουν οπως θελουν.
σε προειδοποιω /
οι κεραιες μου ειναι τεραστιες
πολυ ευαισθητες και αλλαζουν θερμοκρασια και χρωματα
ανα δευτερολεπτο
καποιες νυχτες εχω υπερ- ενταση
γιατι η ταχυτητα μεσα μου
ειναι μεγαλυτερη απο αυτην
εξω μου/
τοτε οι κεραιες μου ειναι τοσο φωτεινες που μπορει να
τυφλωθεις αν τις κοιταξεις
τετοιες νυχτες δεν θα καταφερεις να κοιμηθεις
γιατι θα λαμπει ολο το σπιτι
και το κρεβατι θα καιει.
οταν ειμαι λυπημενη-
οι κεραιες μου μαραινονται και πεφτουν στο πατωμα
σκυβουν με ολο το βαρος τους και
τοτε δεν μπορεις να με πλησιασεις.
θα σκονταφτεις πανω στις πεσμενες κεραιες μου
και θα απογοητευεσαι ξανα και ξανα
γιατι δεν θα καταφερνεις να
σκαρφαλωσεις και να ερθεις κοντα μου.
κι αν ειμαι πολυ χαρουμενη
οι κεραιες στροβιλιζονται και χορευουν σε τρελο ρυθμο
που δεν μπορεις καν να φανταστεις.
τοτε δεν μπορω να σε παρω μαζι στο χορο μου
γιατι θα ζαλιστεις
θα ειναι πολυ γρηγορα για σενα
τοσο γρηγορα που θα
ξερασεις οτι εχεις απο εμενα
και μετα δεν θα θελεις να με ξανα δεις
γιατι μονο στην παρουσια μου θα ανακατευεσαι.
κι οταν εχω εμπνευση οι κεραιες μου διακτινιζονται σε αλλον πλανητη
μακρια απο εδω
γινομαι αυλη
δεν μπορεις να με πιασεις
δεν μπορεις να με δεις
οι κεραιες μου με μεταφερουν σε
εναν πλανητη
που εσυ δεν χωρας
αλλα ακομη κι αν χωρεσεις
ειναι τοσο γεματος με χαρτια/ χρωματα/ φουσκες/ πινελα/ κλωστες/ λουλουδια/ λεξεις/ που
θα εισαι μπροστα μου
αλλα εγω δεν θα μπορω να σε
δω.