Αν σε αφήσω να ερθεις πιο κοντα
θα δεις
κατι από θαλασσα
είναι που τα ματια δακρυζουν αλμυρα
και είναι και οι κραυγες που δεν αντεχουμε να ακουμε
που η θαλασσα ξερει να τις κανει τραγουδι
κι εγω μαθαινω δειλα
να ακουω την φωνη της
Λήψη συνδέσμου
Facebook
X
Pinterest
Ηλεκτρονικό ταχυδρομείο
Άλλες εφαρμογές
Σχόλια
Δημοφιλείς αναρτήσεις από αυτό το ιστολόγιο
ματια ναρκοληπτικα φιλια που μυριζουν αλκοολ από τοτε που εφυγες/ μαθαινω πως είναι η ζωη μετα θάνατον/
ετσι συνατιουνται οι ερωτευμενοι μεσα στα σκοταδια είμαι φτιαγμενη από δερμα με αγγιζεις και είναι θαλασσα όλα ερχονται και φευγουν τιποτα δε μενει μονο οι μυρωδιες μας + η σιωπη για να μπορει μεσα να γεννιεται η μουσικη σου όταν με κοιτας/
οργασμος η θαλασσα αφήνομαι αφήνομαι χωρις να παλευω με τα κυματα νιωθω κάθε σταλα νερου πως με ακουμπάει πως καθαριζει τη μνημη πως με ξυπναει αυτό μονο υπαρχει αυτό που με αγγιζει τωρα υγρασία αφήνομαι επιπλεω το νερο χυνεται μια αγκαλια με βγαζει στην επιφανεια κατι τρομερο συμβαινει με κουβαλάει κυοφορει εμενα με ολους μου τους φοβους είμαι εμβρυο στην κοιλια της θαλασσας η αλμυρα θυμιζει το υγρο μεσα στο οποιο συμβαινει η ζωη τα δακρυα μου με κουβαλάνε τα κυματα κυματιζουν με ρυθμο όπως οι χτυποι της καρδιας παραδινομαι δεν εχω τιποτα πια να κουβαλησω τιποτα να προσπαθήσω τα κανει όλα η θαλασσα
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου